دکتر: انگشت شست را بردارید و پولیسیزاسیون انگشت اشاره را انجام دهید.
مادر: نه، من می خواهم انگشت شست فرزندم را نگه دارم. حتی اگر عملکرد کامل نباشد، حداقل می تواند به دست راست کمک کند. من نمی خواهم او انگشت خود را از دست بدهد.
این یک دختر کوچک است که تقریباً 4 سال دارد. انگشت شست چپ او مانند یک توده نرم کوچک بدون ساختار استخوان یا مفصل مستقل است. به سادگی همراه با حرکت دست نوسان می کند.
به دلیل این دست کوچک غیر معمول، حتی زمانی که او به سن مهدکودک رسید، خانواده‌اش در فرستادن او به مدرسه تردید داشتند. کودک بسیار حساس است و از مادرش شروع کرده است که چرا دست من با بچه های دیگر فرق دارد؟
قبل از آمدن پیش من، مادر با چند پزشک مشورت کرده بود. برخی پولیسیزاسیون انگشت اشاره را توصیه کردند، در حالی که برخی دیگر برداشت استخوان ایلیاک را برای بازسازی و حفظ شست پیشنهاد کردند. هیچ کدام از گزینه ها برای او قابل قبول نبود. او به جستجوی راه حل متعادل‌تری ادامه داد-تا اینکه به صورت آنلاین در مورد بازسازی پیوند همی-متاکارپ، تکنیکی که از استخوان گرفته شده از دست خود کودک برای بازسازی انگشت شست استفاده می‌کند، یاد گرفت. آن وقت بود که دخترش را به دیدن من آورد.
پس از یک ارزیابی جامع، من به طور سیستماتیک سه گزینه را برای مادر مقایسه کردم:
اول، پولیس شدن انگشت اشاره. انگشت شست را بردارید و با انگشت اشاره آن را بازسازی کنید. نتیجه نسبتا قابل پیش بینی است، اما کودک تنها با چهار انگشت باقی می ماند.
دوم، بازسازی پیوند استخوان ایلیاک. این کار ظاهر پنج-انگشت را حفظ می‌کند، اما ضربه و درد بیشتری در ناحیه اهداکننده لگن می‌افزاید.
سوم، بازسازی پیوند متاکارپ همی-. این کار ظاهر پنج-انگشت را حفظ می کند و در عین حال ترومای جراحی را در دست متمرکز می کند و از آسیب اضافی به سایر قسمت های بدن جلوگیری می کند.
انگشت شست کودک در وضعیت مرزی قرار داشت.
اگر کمی کوچکتر بود، توصیه می‌کردم از نگهداری جلوگیری شود، زیرا اثر بازسازی حداقل خواهد بود. با این حال، وضعیت فعلی او امکانی را برای نجات انگشت شست فراهم کرد.
بازسازی همی{0}}متاکارپ در دو مرحله انجام می شود:
مرحله اول: اولین متاکارپال را بازسازی کنید تا یک چارچوب استخوانی پایدار برای انگشت شست ایجاد کنید.
مرحله دوم: تقابل انگشت شست را بازسازی کنید تا عملکرد چنگ زدن را بازیابی کنید.
بعد از جراحی مطمئناً انگشت شست تا حدودی کوتاهتر از حد معمول خواهد بود و دامنه حرکتی آن محدود خواهد بود. با این حال، با آموزش عملکردی سیستماتیک، او می تواند به طور منطقی انتظار داشته باشد که اسباب بازی ها را بردارد، لوبیاهای کوچک را نیشگون بگیرد، و به دست دیگر در بسیاری از کارهای روزانه در آینده کمک کند.