هیپوپلازی انگشت شست، یک ناهنجاری مادرزادی کمتر شایع در دست و پا، وضعیتی است که با توسعه نیافتگی انگشت شست مشخص می شود. علت دقیق هیپوپلازی انگشت شست هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما اعتقاد بر این است که با عواملی مانند کمبودهای تغذیه ای، آسیب های عصبی جنین، عفونت های ویروسی مادر، استفاده از داروها (به ویژه تالیدومید آرام بخش) و هیپوکسی مرتبط است.
هیپوپلازی انگشت شست به شرایطی اطلاق می شود که رشد انگشت شست در طول فرآیند رشد تحت تأثیر نامطلوب قرار می گیرد. در نتیجه، شست آسیبدیده ممکن است عملکرد کمتری نسبت به انگشتان عادی نشان دهد. در برخی موارد، حتی ممکن است کاملاً غیر کاربردی باشد و از انگشتان معمولی کوچکتر، کوتاهتر و باریکتر به نظر برسد. هیپوپلازی انگشت شست را می توان بر اساس میزان ناهنجاری آناتومیکی و ظاهر انگشت شست به پنج نوع طبقه بندی کرد. انواع مختلف هیپوپلازی انگشت شست به رویکردهای درمانی متفاوتی نیاز دارند. هیپوپلازی انگشت شست نوع یک تأثیر نسبتاً جزئی بر عملکرد دارد و ممکن است نیازی به درمان نداشته باشد. هیپوپلازی انگشت شست نوع دوم نیاز به درمان انتقال تاندون دارد. هیپوپلازی انگشت شست نوع III و IV را می توان بر اساس نیاز بیمار، با گزینه هایی از جمله پولیزه کردن انگشت اشاره، بازسازی متاکارپ نسبی، و بازسازی متاتارس مدیریت کرد. هیپوپلازی انگشت شست نوع V فقط از طریق پولیسیزاسیون انگشت اشاره قابل درمان است.
در میان پنج نوع هیپوپلازی انگشت شست، نوع IV بزرگترین چالش جراحی را ارائه می دهد، به ویژه در موارد جراحی حفظ شست شناور. در حال حاضر، ما از تکنیک بازسازی جزئی متاکارپال استخوان متاکارپ دوم برای بازسازی متاکارپ اول استفاده می کنیم. جراحی منحصراً روی دست انجام می شود. تحقیقات نشان می دهد که پس از بازسازی پیوند استخوان نیمه کف دست، احتمال جذب و نکروز استخوان در مقایسه با بازسازی استخوان متاتارس کمتر است. علاوه بر این، هر دو ناحیه اهداکننده و گیرنده برای برداشت استخوان می توانند بعد از عمل به رشد خود ادامه دهند.
به طور کلی، زمان بهینه برای درمان هیپوپلازی انگشت شست معمولاً حدود 6-12 ماهگی کودک است. در این سن، انگشتان کودک انعطاف پذیری بیشتری دارند و زخم های جراحی به دلیل سن کم کودک کوچکتر است.
تگ های محبوب: جراحی هیپوپلازی انگشت شست، پزشک جراحی هیپوپلازی انگشت شست چین
